Dolsk jest jednym z najmniejszych miasteczek w województwie wielkopolskim. Zamieszkany przez 1 450 mieszkańców. Położony w dolinie na przesmyku między jeziorami: Dolskim Wielkim i Dolskim Małym oraz przy drodze Poznań – Rawicz. Brak przemysłu oraz ładne położenie wśród jezior Pojezierza Krzywińskiego i zalesionych wzniesień Pagórków Dolskich nadają mu duże walory turystyczne. Nazwa miejscowości związana jest z jej położeniem, w obniżeniu terenu, w dole. Pierwsza nazwa notowana w 1136 r. brzmiała Dolsko. Liczne znaleziska archeologiczne z wczesnego średniowiecza świadczą, że rejon Dolska był intensywnie zasiedlany. Jego początków być może należy szukać przy brzegu jeziora Dolskiego Małego, gdzie do XIX wieku znajdowały się ślady grodziska. W XI/XII wieku powstała tu osada targowa na ważnym szlaku handlowym z Poznania na Śląsk. Pierwszy raz wspomniana w 1136 r. w bulli gnieźnieńskiej papieża Innocentego II jako posiadłość arcybiskupów gnieźnieńskich. Prawa miejskie, średzkie otrzymał w 1359 r. z przywileju króla Kazimierza Wielkiego. Od połowy XIII wieku do 1798 r. Dolsk należał do biskupów poznańskich i był ośrodkiem klucza ich majątków. W mieście znajdował się dwór biskupi wzmiankowany już w 1293 r., rozbudowany w XVIII wieku. Dwór szczególnie wyróżniany przez biskupa Teodora Kazimierza Czartoryskiego posiadał flotyllę na jeziorze oraz winnice na wzgórzach. Miasto zachowało dawny małomiasteczkowy układ urbanistyczny z rynkiem przeciętym starym szlakiem handlowym i przedmieściami na stokach wzniesień.